2017: a new year of hope and dreams!

screen-shot-2016-12-21-at-12-41-11MK5060 is gesloten van 21 december 2016 t/m 15 januari 2017. Daarna weer van harte tot uw dienst!

MK5060 closes for the holidays 21 December 2016 until 15 January 2017. Happily back at your service from 16 January 2017!

Share Button

#Westerdijk

screen-shot-2016-12-21-at-12-07-40Eetbare schimmels. Ik hou ervan. Althans: kazen, paddestoelen, dat soort zaken. Er zijn natuurlijk ook schadelijk schimmels. Muurschimmels. En vele nadere schimmels. Waar ik het niet zo op heb. De eerste vrouwelijke hoogleraar van Nederland had het er wel op en hoe: Johanna Westerdijk, buitengewoon hoogleraar Fytopathologie.

Op 10 februari 2017 is het zover: dan is het 100 jaar geleden dat Johanna Westerdijk haar oratie uitsprak in de Aula van de (toen) Rijksuniversiteit Utrecht. Daarmee werd zij de eerste vrouwelijke hoogleraar in de Nederlandse geschiedenis. Een memorabel Westerdijk moment. Dat erom vraagt gevierd en benut te worden: om (gender)diversiteit in wetenschap te katalyseren, om haar vakgebied fytopathologie onder de aandacht te brengen en het wetenschaps-historisch perspectief op haar benoeming tot eerste vrouwelijke hoogleraar van Nederland te verkennen. Daarvoor ontplooien allerlei kleine en grote partijen initiatieven voor verschillende doelgroepen.KNAW president José van Dijk vestigde daar in DWDD aandacht op en het blije nieuws is: alles gaat daadwerkelijk rollen vanaf 10 februari 2017! 

Als spin in het web probeer ik te zorgen dat de partijen elkaar versterken waar mogelijk in hun activiteiten maar ten minste elkaar niet in de weg lopen. De aanloop van het Westerdijkjaar doen we in goede Westerdijk-traditie: in alle openheid, saamhorigheid, zonder ons iets aan te trekken van conventies en met heel veel plezier en wederzijdse inspiratie. Hoe zou het ook anders kunnen voor een vrouw wier motto was: “Werken en feesten vormt schoone geesten.”

Nieuwsgierig geworden naar wat er allemaal gaat gebeuren? Lees dan met de kerstdagen Een beetje opstandigheid, de fascinerende en zalig leesbare biografie door Patricia Faasse. Volg #Westerdijk op social media. En oriënteer je eens op de stand van zaken t.a.v. (gender)diversiteit in wetenschap 100 jaar na de benoeming van Westerdijk d.m.v. de LNVH Monitor. Het belang van die monitor blijkt eens te meer als je het legt naast de reacties op het overigens goede artikel in Science over het KNAW initiatief : ter gelegenheid van het Westerdijkjaar benoemt de KNAW in twee ronden maximaal 16 vrouwelijke onderzoekers uit alle disciplines boven op het jaarlijks nieuw te benoemen aantal KNAW leden. Doel is om een “inhaalslag” te maken t.a.v. de diversiteit van het Genootschap en om bij te dragen aan een betere vertegenwoordiging van vrouwen op belangrijke posities in de wetenschap.

Het moge duidelijk zijn: waar Johanna Westerdijk als hoogleraar Fytopathologie 100 jaar geleden onhoorbaar en trefzeker door een glazen plafond brak doen anno 2016/2017 doen vrouwelijke hoogleraren dat nog steeds. En is er nog veel werk aan de diversiteitswinkel in wetenschap. Verbazingwekkend dat we het blijkbaar ook anno 2016, op de rand van 2017, zo lastig vinden om op waarde te schatten hoe diversiteit ons allemaal helpt om de scherpe kantjes van een monocultuur af te halen. Westerdijk zei het al: “Van een saai en eentonig leven gaat zelfs een schimmel dood.”

Share Button

Van congres naar tour: #SMHtour, aflevering 1

Erfgoed comes alive! Prof. dr. Frank Mehring zingt de bevrijdingshit Snoezepoes live on stage bij #SMHtour

Erfgoed comes alive! Prof. dr. Frank Mehring zingt de bevrijdingshit Snoezepoes live on stage bij #SMHtour

Een sterke herinneringscultuur rondom WOII, die inspeelt op de actualiteit en een wezenlijk verschil maakt in hoe wij in de samenleving staan, op actuele problematiek (denk aan vluchtelingen, denk aan radicalisering) reageren en die is gebaseerd op sterke samenwerking tussen mensen & instellingen. Met die loffelijke ambitie vertrokken we ergens in oktober voor de SMH ’40-’45: Stichting Musea en Herinneringscentra ’40-’45. Initieel was het idee een Groot Congres. Maar: zou dat middel ons doel dienen? Of moesten we wat disruptiever denken en doen? We kwamen als snel op een middenweg: een kleine serie regionale bijeenkomsten voor denkers en doeners in de WOII sector met korte pitches en ruim baan voor intensieve kennismaking aan de hand van de eigen agenda’s van deelnemers. Unconference-en zoals dat heet. Na de eveneens succesvolle unconference van het Zuiderwaterliniecongres, zien sommigen het als mijn trademark. Laat u niet in de luren leggen, mijn trademark: dat doen en inzetten wat nodig is. Traditioneel waar het moet, maar heel graag onconventioneel waar het kan, mag en het doel dient.

Een sterke herinneringscultuur omtrent WOII begint met het verbinden van organisaties die zich daarmee bezig houden. Precies dat lukte op 2 december 2016 in het Nationaal Bevrijdingsmuseum 1944-1945 in Groesbeek. De aanloop met SMH programmadirecteur Annette Schautt, onmisbare backoffice Bureau Sperling en de collega’s van het Bevrijdingsmuseum was onder hoge druk fantastisch en het congres smaakte voor deelnemers en organisatie naar meer. Naar volgend. Naar samen verder bouwen. Eenheid vanuit verscheidenheid. Op naar de volgende editie op 16 maart dus! Nieuwsgierig geworden? Kijk naar hier naar de PPTs en het fotoverslag!

PS: wil degene die het nodig vond om tijdens het congres in te breken in de 2cv Typhon Gris met rood dakje zich even bij de politie melden? Uw buit was make-up en de kleding van 2 dames van over de 40: gefeliciteerd. Tevens heeft u duidelijk een cursus inbreken in oldtimers nodig, want de schroevendraaier die u met grof geweld in de bestuurdersdeur stak, was nergens voor nodig. 

Share Button

Diversiteit anno 2016

Screen Shot 2016-08-03 at 13.15.57Diversiteit. Het klinkt zo voor de hand liggend. Echter, dat is het anno 2016 nog steeds niet. En dan heb ik het over diversiteit in de breedste zin van het woord. Terwijl diversiteit een bewezen cruciaal ingrediënt is voor het behalen van zakelijk succes voor organisaties. Kijk een naar dit artikel van Forbes of naar dit artikel uit de Harvard Business Review, om maar enkele te noemen. Desondanks is het anno 2016 nog steeds een zaak die beargumenteerd moet worden. Waar voor samengewerkt moet worden tussen organisaties en individuen. Waar concrete maatregelen nodig zijn. Het grote lek in de pijplijn van vrouwelijke academici naar topposities is genoegzaam bekend. Het lek oplossen, verdient nog steeds intensieve aandacht en bovenal: werk. Idem voor gezondheidszorg voor vrouwen. Zoek maar een op #treatmelikealady Zoek ook eens op #everydaysexism Diversiteit gaat natuurlijk voorbij gender. De wens voor diversiteit bestrijkt voor mij alle vlakken waar sprake is van een monocultuur.

Hoe een monocultuur zo komt? Daar zijn heel veel analyses over en kunnen we lang over van mening verschillen. Dat is interessant. Maar minstens even interessant is hoe we het voor elkaar gaan krijgen. Hoe krijgen we die versnelling? Hoe krijgen we het nou gewoon gedaan? Positief. Constructief. Samen. Dat is waar mijn interesse ligt.

Hoe gevoelig het onderwerp nog ligt ook t.a.v. gender, merkte ik zelf toen ik zo eens op een feest vertelde waar ik mij qua werk mee bezig houd. Ik had net een dagvoorzitterschap voor het bestuur van het Landelijk Netwerk Vrouwelijke Hoogleraren gedaan. Nadat ik had toegelicht waar het LNVH zich sterk voor maakt, viel een aantal overigens hoog opgeleide heren met grote banen over mij en over elkaar heen om nut, doel en noodzaak van bijvoorbeeld quote voor vrouwen in de top te bestrijden. Het is aan vrouwen om met humor met sexistische opmerkingen over bijvoorbeeld het halen van koffie om te gaan. Aan gays om een kwinkslag te maken van getinte opmerkingen. Kun je dat niet? Tja, dan ben je waarschijnlijk niet geschikt…Want met maatregelen als quota “wordt het hier Noord-Korea”. Nee, dit verzin ik niet, dit is een letterlijke quote. De race was gelopen door feministen en de LBGT gemeenschap in de jaren 70. “Daar zijn we nu voorbij.”

Nee. Daar zijn we niet voorbij. Diversiteit moet in 2016 op de top van de agenda staan. Het kan niet anders. Voor mij is werken aan diversiteit vanuit een positieve, constructieve, katalyserende invalshoek in ieder geval een van de speerpunten van mijn werk. Nu. En straks. Voor zolang het nodig is. Daar sta ik voor. Daar ga ik voor. Mijn betrokkenheid bij onder meer het LNVH en landelijke partijen die samenwerken om diversiteit in wetenschap te bevorderen, koester ik. Maar het gaat natuurlijk verder dan dat. Het gaat ook om het realiseren van een sprekerspalet op congressen waar ik bij betrokken ben. Om het inzetten op positieve rolmodellen in andere projecten. Het liken en promoten van initiatieven op het gebied van diversiteit.

Dat klinkt voor mij toch erg West Europa 2016. Voor u?

 

Share Button

Museon Illusions!

Screen Shot 2016-07-05 at 18.49.56Illusionisten hebben er hun werk van gemaakt. Wetenschappers gebruiken ze als startpunt voor onderzoek. Die twee werelden brengen we samen in de tentoonstelling Illusions: Magie of Wetenschap? die t/m 5 maart 2017 in het Museon te zien is en waar ik de trotste en blije programmamanager van was. We pleegden een aantal bijzondere ingrepen in de tentoonstelling, waaronder het laten ontwerpen en leggen van een vloer die zelf een optische illusie is. Meer dan 600 m2 optische illusie… In het eerste weekend trok de tentoonstelling al meer dan 1000 bezoekers en op het internet zijn fantastische recensies verschenen en ook op TripAdvisor:

Screen Shot 2016-07-05 at 18.53.11 Screen Shot 2016-07-05 at 18.52.59

Er is veel waar ik trots op ben in dit proces en het resultaat. Het fantastische teamwork met de mensen van het Museon. De durf die we collectief hadden om voor de vloer te gaan. Het lef om juist geen antwoorden te geven, maar vooral vragen te stellen. De verschillende wetenschapsdomeinen die we hebben weten te betrekken:

Maarten Doorman schreef over de illusie van authenticiteit, Stan Bentvelsen over de illusie dat dingen werkelijk bestaan gezien vanuit natuurkunde, Jan van Maarseveen over de scheikunde achter geurillusies, Anne-Madeleine Kranzbuhler over hoe marketeers illusies inzetten, Peter Paul Verbeek over de illusie van neutrale technologie die wij dagelijks hanteren, de Universiteit Wageningen leverde een bijdrage over illusies in relatie tot de reductie van zout in eten en Barbara Braams en Antal Haans beschrijven ieder vanuit hun vakgebied hoe illusies helpen om onderzoek naar fantoompijn en betere prothesen te doen. Mara Kazan werkte van harte mee door te vertellen hoe waar een goede illusie uit bestaat en zelfs ver buiten Neerlands grenzen wist ik in bij de University of Dundee emeritus hoogleraar Nick Wade te strikken om een korte versie van de geschiedenis van illusies in wetenschap te geven en schreef Canadese wetenschapper Sofie LaChapelle een ontnuchterende tekst over fakirs op het 20e eeuwse Europese podium.

Ook trots ben ik op de “slow space” die we hebben gerealiseerd: de Lees je gek plek, waar bezoekers een rustmoment in alle belevingen kunnen pakken en zich kunnen verdiepen in de wetenschapsgebieden die in de tentoonstelling aan het woord komen. Niets is immers zo mooi als zelf onderzoeken, zelf doen, zelf leren, je eigen nieuwsgierigheid achterna gaan!

Bijzonder sponsoring wisten we te regelen met Westlandse smaakarchitect Koppert Cress, waar het Museon wekelijks nieuwe cressen voor in de Smaaktuin krijgt.

Ik wens Museon Illusions een stroom bezoekers toe! Benieuwd geworden? Ga het dan snel beleven en verkennen!

Share Button

Waardevol! Congres over Culturele Duurzaamheid

20160303_165824_resized

Ik heb nog niet met mijn ogen geknipperd en we zitten al bijna bij de Pasen. Dit jaar gaat zo hard. En is nu al zo leuk. Vorig jaar was ik co-chair van de programmacommissie van DISH2015 en tegelijkertijd zat ik in de programmacommissie van Waardevol! Culturele duurzaamheid en provinciaal erfgoedbeleid. Een samenwerking tussen FARO en Erfgoed Brabant. Het congres stond in het teken van het samen zoeken naar de juiste focus en schaal voor erfgoedbeleid. Het is een sector waar vreselijk veel gebeurt, more than meets the eye in goed Nederlands, maar wat vaak versplintert is en gedreven door subsidies. Die iedere bestuursperiode potentieel een andere incentive geven: dan weer educatie, dan weer gebouwen, dan weer immaterieel erfgoed…Onder leiding van haarscherpe voorzitter Clairy Polak spraken wetenschappers, nationaal en internationaal over hun gedachte voor het gezamenlijk kader waar allerlei concrete projecten en initiatieven in zouden passen zodat een gezamenlijk beeld ontstaat. Of beter: een gedeelde toekomstvisie waar we aan kunnen bouwen.

Is alles beslecht? Is alles nu duidelijk? Welnee, dat gaat niet in een dag. Als ik al terugdenk aan de denkslagen die we als programmacommissie hebben gemaakt, waar we startten, waar we elkaar leerden verstaan, fundamentele punten vonden en bediscussieerden…dat heeft tijd nodig. Maar hebben we met dit congres een eerste stap gezet in deze tactische en strategische ontwikkeling met beleidsmakers, wetenschappers, erfgoedprofessionals en andere “stakeholders”? Absoluut. Dat moet navolging krijgen, langzaam maar zeker moeten daar handen en oveten aan gegeven worden. Dat gaat nog een heel traject worden, maar zoals de foto laat zien; de basis voor een netwerk dat samen kan doorontwikkelen, die is gelegd!

Share Button