TilburgsAns: thuis in Den Haag!

20151216_164134_resizedIk ben de trotse eigenaar van de eerste spatie uit het typografisch ensemble dat TilburgsAns is. Een spatie met een historie. Door mijn werkzaamheden voor de Brabantse Erfgoedprijs 2015 belandde ik 40 hoog, stijf van de hoogtevrees op de bank bij de mannen van TilburgsAns. Zij vertelden openhartig over hun zoektocht hoe ze nu toch aan middelen konden komen om Ans duurzaam tot wasdom te laten komen. Ik bedacht ter plekke dat het laten adopteren van letters misschien wel zou kunnen werken.

Met dat plan gingen de Ans-mannen aan de haal. Hulde en respect, want een idee op tafel gooien is een ding, maar het vraagt moed en ronduit ballen om daar dan ook mee aan de gang te gaan. Natuurlijk was ik geïnteresseerd in de M. De M van Margo en van MK5060. En jawel hoor, enkele weken geleden namen de mannen contact met me op of ik die wilde adopteren. En daar kreeg ik toch een beetje wroeging. Want ik woon in Den Haag. Heb niet specifiek iets met Tilburg. Wel heb ik als dochter van een gerenommeerde typograaf een heel warm en groot hart voor deze kunstvorm. In mij voltrok zich een woest debat tussen gretige hebberigheid voor de M van het TilburgsAns alfabet en mijn gevoel dat zei dat de M eigenlijk een Goed Fatsoenlijk Toonaangevend Tilburgs Huis (GFTTH) verdiende. Hoe mooi een Haags appartement ook is. Ik kwam tot een compromis met mijzelf dat ik voorstelde: als ze geen GFTTH vonden dan kwam de M in Den Haag wonen.

Natuurlijk werd dat GFTTH wel gevonden: Marc Marie Huijbregts adopteerde haar! Hoe gaaf is dat?!

Als dank van de mannen heb ik de nu de eerste spatie uit het alfabet gekregen. Gesigneerd, genummerd en wel. En met dit verhaal erachter, een verhaal van cultureel ondernemerschap, Kunstenaars met Durf en een M die een GFTTH vond waar ze bij haar geboorte niet van had durven dromen, gaat de spatie met trots aan onze muur hier. Ik zeg: geachte heer Huijbregts, beste Marc Marie (als ik zo brutaal mag zijn) van harte met de M, ze past bij u! Net als de spatie bij mij past: de spatie zit overal tussenin en -door. Laat ik dat nou zelf met mijn werk ook zitten:-) en van harte!

Share Button

Genieten! Brabantse Erfgoedprijs 2015 op film!

LowRess-BEPrijs-7664

Jazeker, ik doe ook nog andere dingen. Waar ik ook trots op ben! Maar sommige projecten zijn gewoon heel bijzonder, zeker als je er een mooie sho

wreel van kunt laten zien. Geniet met dit filmpjena van het Café van de Zachte G en de Award Ceremony van de BEprijs2015!

 

Share Button

De #BEprijs2015 oftewel: innovatie in, met, voor en door Brabants Erfgoed

Screen Shot 2015-11-06 at 14.33.55

Zie ze daar staan: de trotse winnaars van de BEprij2015, PopMonument uit Bergen op Zoom. Ze namen het stokje over van Hip Ambacht, de winnaar van 2013 uit Breda en de eerste winnaar van de BEprijs ooit. Want in 2013 organiseerden we in recordtijd de eerste versie en nu, in 2015 hadden we iets meer tijd voor de tweede editie van de Brabantse Erfgoedprijs 2015. Oftewel: #BEprijs2015. We organiseerden een programma van in totaal 4 dagen: 3 dagen een publieksprogramma op de Dutch Design Week en 1 dag met twee onderdelen voor professionals in Natlab. Dat hele programma werd verbonden door een zorgvuldig gekozen en ontwikkelde vraag: wie bepaalt nu eigenlijk wat erfgoed is? Wat is daarin de rol van de expert, de rol van het publiek, de rol van de maker? Die vraag hebben we met het publiek verkend in het Pop-up Museum op de Dutch Design Week dat werd gebouwd door studenten van de Leerfabriek. De vraag bleek confronterend. De dag dag we de archeologie van de handtas deden, leverde emotionele verhalen op. Bij het selfie met erfgoed (#eigeke) kwam vrolijkheid los rond de 3D camera en ontstond een interessant gesprek over of een bonuskaart van de AH nu inderdaad een sign of our times voor de toekomst is. Een item dat moet worden bewaard. Met dank aan Cor Unum konden we vanuit het Pop-up Museum zelf ook bezoekers vragen om erfgenaam van erfgoed van de toekomst te worden: brokstukken van design keramiek (misbaksels) vonden een nieuw huis. Precies die gesprekken, die verhalen aan de hand van en rondom objecten: dat is voor mij (en voor Erfgoed Brabant) wat erfgoed is. Stenen en stories. Dat is de kern.

De 24e tilden we die vraag in het Café van de Zachte G weer naar een volgend niveau. Een De Wereld Draai Door setting, waar deze vraag met professionals waaronder Herman Pleij werd verkend. Gevolgd door een Award Ceremony waarin PopMonument werd uitgeroepen tot de winnaar van de #BEprijs2015. Het ontwikkelen van de hele storyline voor het Café van de Zachte G was voor mij een nieuwe ervaring. Ik ontwikkel de inhoudelijke lijn van congressen, programma’s, en dergelijke. Maar dat is toch echt anders dan een verhaal in een uur neerzetten. Met een kop, een kont, een midden, entertainment, inhoud. Dit alles dus niet over een of twee dagen heen, maar nee: in 1 uur. Terwijl je ook je publiek nog meeneemt. Wat heb ik daar veel van en over geleerd met veel dank aan Meike de Jongh, die meteen haar ervaringen deelde, open en inspirerend meedacht. Dat smaakt naar meer!

Kortom: wat een traject was het weer. Wat enorm spannend. Echt enorm spannend. Want we werkten samen met heel veel partijen waaronder acteurs, kunstenaars, designers, fooddesigners, Natlab, Capital D, verhalenvertellers, een echte Brabantse (pardon: Tilburgse:-) rapper, een koorMeike de Jong en een echte DJ en nog vele andere partners. Letterlijk teveel om op te noemen. Dat moet dan wel allemaal samen komen. En dat kwam het! Woorden schieten hier tekort, maar ach: wat zou ik ook proberen. Ga gewoon maar zelf naar deze foto’s kijken, proef de sfeer, voel de ervaring en geniet! 

Als u zich nu afvraagt: waarom was het een beetje stilletjes op dit blog…Dat krijg je als je zulke evenementen organiseert! Dan is het gewoon te druk om nog met de handjes aan het toetsenbord te zitten. De ritten naar Den Bosch, naar Eindhoven: ik ga ze missen. Want evenementen is teamwork en dat is het geweest. Een aanloop met hoogtepunten, spannende momenten, een lach en veel inhoud. Inhoud die we met dank aan eenieders kritische blik weer opnieuw oppakten, waar we iedere keer weer nieuwe invalshoeken op vonden, nieuwe paden in ontdekten. Inhoud die we, als ik eenieder mag beluisteren, goed hebben weten neer te zetten op een lichtvoetige, aansprekende manier die voor herhaling vatbaar is. Althans: dat waren de geluiden op de Dutch Design Week van de bezoekers en van de gasten op de avond. Dat moment, als het allemaal lukt, iedereen heeft zijn/haar rol en pakt die met verve: er is toch weer niets mooiers dan dat! Dank dat ik er onderdeel van mocht zijn, ik koester de samenwerkingen en de herinneringen en ben trots dat we het DNA van Erfgoed Brabant zo hebben kunnen laten zien!

 

 

Share Button

Expert interview

Screen Shot 2015-11-03 at 18.54.00Wat een bijzonder moment vanochtend: een telefoonafspraak met een van mijn oud-studenten van Hogeschool Tio. Over marketingstrategieën voor kleine bedrijven op evenementen en beurzen. Waar je op moet letten, do’s, don’ts. Of ze mij als expert mocht interviewen. Tuurlijk! Het leukste vind ik: je leert er zelf ook weer zoveel van. Zo had ik tot zij contact opnam nog nooit gehoord van het bedrijf Ocean Sole. Een bedrijf in Nairobi dat hands on banen schept door het recyclen van jawel: teenslippers. Geniaal plan dat banen genereert daar en dat leidt tot bijzondere kunstobjecten, die ook nog eens bruikbaar zijn bijvoorbeeld als decoratie bij congressen. En zo ruimen ze natuurlijk meteen een stuk plastic soep op. Ik vind het mooi. Ik hou daarvan. Dit zijn geen messen meer, want die snijden maar aan twee kanten. Dit zijn totaalconcepten. Met goede gekken die dat gewoon gaan doen. Deze oud-studente blijkt stage te lopen bij de Benelux distributeur van Ocean Sole: Nic & Mic. Vers, jong bedrijf, enthousiast, aan het zoeken – en aan het vinden, als ik het zo beluister – naar ingangen voor hun product en hun filosofie. Vereerd dat ik bevraagd werd en zo in de zijlijn mee mocht denken! En bijzonder hoor: vorig jaar stond ik daar MICE te doceren, en leek het afstuderen nog zo ver weg voor de studenten…en nu is het moment gewoon daar dat ze met hun scripties bezig zijn en de arbeidsmarkt in zicht krijgen. Dan vraag ik me met al mijn 42 jaar toch af: heb ik nou echt met mijn ogen geknipperd of is dat jaar gewoon voorbij gevlogen? Veel succes met afstuderen allemaal!

Share Button

#eigeke, oftewel: alle Brabanders en Brabantse verhalen verzamelt u!

photo 9Regel 1 in de wereld van protocol: laat je noooooooit etend fotograferen en zorg dat je gasten nooit etend worden gefotografeerd. Want hoe lekker het eten ook is, het is geen “lekker” plaatje dat daaruit komt. Met deze foto bewijs ik dat punt. En toch post ik deze foto. Hier. Op Twitter. Met mijn verhaal over Brabant.

De bossche bol is voor mij het symbool van mijn vaders liefde voor Brabant, al kwam hij uit Noord-Holland. De bossche bol van Jan de Groot, om precies te zijn. Want nauw luistert het bij in de wereld van de bollen, leerde ik al snel. Een moorkop heeft een toefje. Een Bossche bol niet. Een moorkop heeft harde chocola. Bij een bossche bol smeer je jezelf onontkoombaar volledig onder. De chocola moet romig zijn, plakken, net niet meer vloeibaar, ook net niet stevig. Mijn vader lustte er wel pap van. Helaas hebben wij thuis allemaal de neiging om van een appel al aan te komen, dus matigheid was de huisregel. Regels zijn er om te breken. Dat deed mijn vader met de hartelijke ondersteuning van mijn Bossche tante Jet. Want toen papa 50 werd, alweer 30 jaar geleden, wilde hij graag als cadeau een grote doos bossche bollen om te kijken hoeveel hij er op zou kunnen. De doos arriveerde en mijn vader stortte zich er met smaak op. Of beter: in. Hoeveel hij er op kon? Vergeef me, dat weet ik niet meer. Wat ik nog wel heel helder weet, is de intens gelukkige ogen van mijn vader, de onderste helft van zijn gezicht dat een berg slagroom en chocola was en het genot bij iedere hap. Hij haastte niet, het was geen wedstrijd, het ging gewoon om het Grote Genieten. Geveld door Alzheimer zijn bossche bollen nu niet meer mogelijk voor mijn vader. De herinnering aan het Grote Genot, het Intense Geluk: dat hangt voor mij voor altijd samen met Den Bosch, Jan de Groot (en nee, we zijn geen familie!) en met mijn vaders liefde voor het bourgondische Brabant. Een herinnering die ik voor altijd zal koesteren, omdat het alles van mijn vader samenvat in een enkele gebeurtenis.

Dit is mijn verhaal over Brabant. Mijn stukje Brabants erfgoed, dat ik bij dezen toevoeg aan het grote digitale museum van Brabanders, Brabant memorabilia, Brabantse recepten, verhalen en al het andere “Brabantse” zaken die ik samen met Erfgoed Brabant in samenwerking met de Provincie Noord-Brabant in het kader van de Brabantse Erfgoedprijs 2015 verzamel. Heb photo 8jij ook een herinnering aan Brabant? Een stukje Brabants erfgoed? Twitter, Instagram of YouTube het met gebruik van #eigeke zodat we het kunnen vinden. Of post het op de speciale #eigeke community die we op Facebook op hebben gezet. En natuurlijk: deel dit bericht met jouw omgeving, dan krijgen we Brabants erfgoed overal (en overal ter wereld!) zichtbaar! Dat alles laten we dan zien in het grootste digitale museum van Brabanders openen we op de Dutch Design Week 2015. Waar en hoe? Hou daarvoor ook de site van Erfgoed Brabant in de gaten!

 

Share Button

De wonderlijke wereld van Beelden voor de Toekomst: 2008 – 2015

Screen Shot 2015-03-31 at 12.05.0923 Maart 2015 vond het slotcongres van het project Beelden voor de Toekomst plaats. Een wonderlijke ervaring voor mij om in ieder geval twee redenen. In de eerste plaats ben ik zelden of nooit gast op een congres, ik sta altijd achter de schermen gelukkig te zijn. Erg leuk om eens te mogen ervaren hoe een ander team het organiseert, regelt en welk verhaal wordt verteld. Ik biecht meteen op: het duurde even voordat ik in de swing van het gast-zijn zat. Luisteren, praatje maken, koffie doen in de pauze en dan weer de zaal in. Het over je heen laten komen. Waarachtig een andere versnelling dan mijn “reguliere”! In de tweede plaats een wonderlijke ervaring omdat ook nu bij het slot in 2015 de auteursrechten kwestie nog steeds in het hart van het probleem en van de oplossingen zit. Iedere spreker benadrukte hoe de huidige auteursrechtensituatie terugverdien mogelijkheden voor erfgoed instellingen blokkeert, mogelijkheden voor productontwikkeling en samenwerking ondermijnt en de wind uit de zeilen van dromen neemt nog voordat deze goed en wel wind kunnen gaan vangen. Hoewel ik er nationaal en internationaal genoeg congressen over heb georganiseerd, ben ik geen auteursrecht deskundige. Dus wilt u er meer van weten, vooral even kijken bij de bevindingen van het project! Wat ik wel ben, is een (kleine) ondernemer die stappen wil maken. Strategisch, tactisch en operationeel. Vallend en opstaand. Na praktisch 12 jaar op dit pad weet ik inmiddels: een kleine en grote ondernemer maken die stappen met enige vaart, dat is namelijk je enige manier om verder te komen, te ontdekken, fouten te maken, daarvan te leren, opnieuw anders te proberen, enfin: u kent het wel. Mijn tweede wonderlijke ervaring op deze middag was dan ook dat het gesprek over auteursrechten in het fundament hetzelfde was als wat in 2008 en 2009 werd gevoerd toen ik vanuit de toenmalige – later uit Beelden voor de Toekomst gestapte – Vereniging voor Openbare Bibliotheken de congressen voor dit project organiseerde. Zie bijvoorbeeld dit verslag van de presentatie van Friso Visser destijds. Daar zit dus zegge en schrijven 7 jaar tussen. Best ehm…een tijdje. Natuurlijk is het lastige problematiek, maar dat laat onverlet dat het wel opgelost moet worden zeker wanneer je de bestelling van het ondernemen bij erfgoed instellingen plaatst. Dat moet dan vervolgens wel mogelijk worden, denk ik dan in mijn simpelheid, ook al zijn we ons allen volledig bewust van hoe lastig het is. Maar blijven hangen in die “lastigheid” verlamt. Leidt niet tot de gewenste toekomst waarin ruimte voor ondernemerschap is. De ruimte die je krijgt als ondernemende instelling met een andere inrichting van het auteursrecht werd voor mij sprekend geïllustreerd door Brewster Kahle. Het onvervalst Amerika-eigen ondernemersoptimisme zorgt in combinatie met het fair use principe op auteursrecht voor zoiets prachtigs als het Internet Archive. Waar materialen offline worden gehaald als een rechthebbende protest aantekent en waar door velen, velen van de online materialen wordt genoten. Een prachtig voorbeeld van concreet ondernemerschap en ook, of misschien nog wel vooral: een levend bewijs van hoe het gewoon met elkaar in dialoog gaan over het gebruik van materialen online tot een voor alle partijen wenselijke situatie leidt. “De Ander” blijkt dan toch gewoon een mens, een partij, met een luisterend oor die bereid is tot gewoon nadenken en meewerken, met volledige overweging van het eigen belang. Mits je erop uit gaat en de dialoog zoekt met een concreet en doortimmerd voorstel. En open staat voor de gevoelens, gedachten en inzichten van De Ander. Zie daar: samen denken, samen doen…het klinkt utopisch, maar blijkt gewoon realiteit. Het KAN gewoon. En van die gedachte word ik dan als ondernemer, filosoof en organisator toch weer helemaal vrolijk!

Share Button